Dag 39 Alice Springs - Tennant Creek

Ik kan vanochtend wat langer blijven liggen en dat komt wel goed uit want ben behoorlijk verkouden geworden. Heerlijk met 40 graden buiten! Gelukkig staat er niet veel actiefs op het programma de komende dagen. Lekker een beetje autorijden.

Het hostel waar ik vannacht sliep is wel erg leuk. Beetje rare stad maar een super gezellig hostel.

Ik tank dan m’n huurauto af en rijd naar verhuurlocatie in Alice Springs zelf. Het was goedkoper om de nieuwe auto hier te huren dan op het vliegveld (dat is vaak zo, dus hierbij gratis tip!). Alleen moet ik alsnog naar het vliegveld omdat ze de juiste auto hier niet hebben. Dat is dus niet zo handig want het vliegveld is precies de kant op waar ik niet heen moet. Maar goed weinig keus, dus naar het vliegveld waar ik m’n (te) grote auto na zo’n 1100 km omruil voor een bescheidener Toyota Corolla.

Dan rijd ik weer de Stuart Highway op richting Darwin maar vandaag stop ik in Tennant Creek.  Ik had van te voren gedacht dat dit één rechte weg zou zijn met alleen maar zand oid, maar het is best een gevarieerd landschap. Stuart was overigens de leider van de eerste expeditie die succesvol van zuid naar noord door het midden van Australië is gereisd. De Stuart Highway volgt nog grotendeels zijn route.

Onderweg maak ik eerst een stop bij Barrow Creek Telegraph Station. Er waren 15 van dit soort stations die langs de route van Stuart zijn geplaatst tussen Darwin en Adelaide rond 1871. Een paar maanden later werd deze aangesloten op de Java telegraaflijn waardoor communicatie met Europa ipv maanden ineens ‘maar’ uren duurde.

De tweede stop is bij Karlu Karlu of Devil’s Marbles. Hier kom zowaar andere toeristen tegen. Dat is al redelijk bijzonder rond deze tijd van het jaar maar zij zaten ook nog in hetzelfde hostel in Alice Springs.

Ook schieten de termietenheuvels ineens als ‘paddenstoelen’ uit de grond. Geen idee waarom ineens hier maar ze zijn overal.

Hierna rijd ik het laatste stuk naar Tennant Creek. Althans dat is het plan maar het wordt opeens erg donker en gaat heel hard regenen. Gelukkig is hier net een rustplaats waar ik maar even de bui afwacht. De temperatuur daalt ook van 40 naar 20 graden. Als de regen weer gestopt is, dan stijgt de temperatuur weer snel.

Als ik Tennant Creek naar binnen rijd, maak ik nog een foto bij binnenkomst. Hier maken ze er meer werk van dan bij de nationale parken! Morgen deel 2 van de route richting Darwin.

 

Dag 38 Kings Canyon - Alice Springs

De komende dagen ga ik via Alice Springs naar het noorden van Australië rijden. Flink wat kilometers dus en vandaag het eerste deel. Ik heb niet echt haast want veel valt er op het stuk naar Alice Springs niet te beleven maar toch ben ik op tijd wakker. De groep die gisteren aangekomen is, is alweer op pad. Waarschijnlijk om vroeg aan de Kings Canyon Rim Walk te beginnen.

Ik pak alles weer in en leg het in de auto. Morgen ga ik in Alice Springs van auto wisselen, dat was een stuk goedkoper dan deze auto tot aan Darwin te houden. Het ontbijt is hier inbegrepen, gisteren heb ik het meegenomen naar de wandeling maar vanochtend kan ik hier even op m’n gemak eten.

Dan is het tijd om het stuk weer terug te rijden over de Luritja Road totdat ik bij de splitsing kom waar je rechts naar Uluru gaat en links naar Alice Springs. Deze weg heet de Lasseter Highway. Ik maak nog even een foto bij de Red Centre Way.

Aan het einde van de Lasseter Highway op de kruising met de Stuart Highway ligt Erldunda. Ik maak hier een stop, zoals bijna alle auto’s en touringcars want dit is zo’n beetje het enige in de omgeving. Ook even tanken hier want ik ga het anders niet halen naar Alice Springs. Je kan hier van alles doen, zelfs emoes voeren. Ze noemen zich centre of the centre, oftewel dat ze in het exacte midden van Australië zou liggen. Dat klopt niet helemaal maar het ligt wel dichtbij.

Dan rijd ik het laatste stuk naar Alice Springs dat niet zo’n goed naam meer heeft tegenwoordig. Veel criminaliteit en daklozen vooral onder de oorspronkelijke bewoners. Je wordt gewaarschuwd om niets in je auto te laten (ook door de autoverhuur) dus ik drop eerst mijn spullen in het (ommuurde) hostel. Bijna alles heeft hier hoge muren, het heeft wel wat weg van Zuid-Afrika. Gelukkig blijf ik hier maar één nachtje. Ik doe boodschappen voor een aantal dagen want over 3 dagen ben ik pas weer in een wat grotere plaats dus ik probeer het tot dan uit te zingen. Na de boodschappen ga ik nog even van het uitzicht genieten op Anzac Hill.

Morgen ga ik dus eerst m’n auto omruilen en dan een stuk verder op de Stuart Highway naar Tennant Creek.

Dag 37 Kings Canyon

Vandaag sta ik vroeg op want ik wil de Kings Canyon Rim Walk gaan lopen en die sluit om 9.00 uur. Je moet dus voor 9.00 uur beginnen maar het liefst nog eerder want je loopt de hele wandeling (ongeveer 3 uur) in de zon. Overigens sluit ‘ie alleen om 9.00 uur als de verwachting is dat het 36 graden of meer wordt die dag, maar dat wordt het vandaag wel.

Ik overnacht in Kings Creek en dan is het nog zo’n half uur rijden naar de start van de wandeling in Watarrka National Park. Ik begin uiteindelijk rond 7.30 uur met de wandeling met m’n rugzak vol met water en eten. Je krijgt een boel waarschuwingen mee bij het beginpunt, een beetje afschrikwekkend. Vooral het eerste deel is erg steil, daarna valt het mee. Het eerste deel heet heartbreak hill of heart attack hill en is dan ook best pittig.

Daarna loop je een beetje langs de rim, maar het is af en toe wel klimmen en klauteren. En het gaat nog steeds wel redelijk op en neer. Het uitzicht is wel schitterend!

Ongeveer halverwege kom ik in een gedeelte dat de Garden of Eden heet. Hier is een permanente waterpoel waardoor er veel vegetatie is. Sowieso staan er wel veel bomen en planten, meer dan ik had verwacht. Het blijkt dat zandsteen het regenwater goed kan opslaan en de planten kunnen dan uit die voorraden hun water halen, ondanks dat het niet veel regent. Om door de ‘garden’ heen te komen, moet ik eerst een grote trap af, een brug over en aan de andere kant van de kloof weer een trap omhoog.

Het tweede deel van de wandeling gaat tussen de zandstenen koepels door en vaak ook er overheen. Na de eerste klim stond een boord dat de wandeling vanaf dan ‘leisurely’ zo zijn. Nou daar ben ik het niet helemaal mee eens, of helemaal niet.

Uiteraard moet aan het eind van de wandeling ook het stuk weer naar beneden gelopen worden en die ‘trappen’ zijn best een aanslag op m’n knieën.

Als ik weer beneden ben, is de wandeling inmiddels gesloten. Er zijn toegangspoortjes en je kan ‘m ook maar één kant op lopen, halverwege en aan het einde is ook een poortje. Ik loop nog een stuk de kloof in via de Kings Creek walk maar dat valt dan toch een beetje tegen als je net bovenop hebt gelopen.

Het laatste dat ik hier nog wil doen ligt een stukje terug op de weg naar Kings Creek en dat heet Kathleen Springs. Hier ligt een waterbron waar vroeger de Aborginals hebben overnacht. Ook is deze kloof gebruikt om vee in de verzamelen. Hier zijn nog resten van te zien. Sinds dit een national park geworden is, mag dit niet meer.

Inmiddels is het bijna 40 graden en staat er 16 km op de teller. Ik vind het wel best geweest in deze hitte en ga terug naar de airco in Kings Creek. Even lekker bijkomen. Ik zie de dromedarissen voorbij komen en ’s avonds komt er een mooie zonsondergang.

De komende drie dagen zullen in het teken staan van kilometers maken, dus iets minder beleven en wat meer in de auto zitten.  

Dag 36 Uluru - Kings Creek

Vanochtend ben ik nog in Uluru en ga ik nog een paar wandelingen maken. In dit deel van Australië moet je vooral ’s ochtends iets doen en na 11.00 uur moet je vooral niets meer doen met deze temperaturen. Dus op tijd op pad dan is het nog te doen!

Ik begin in een deel van Uluru dat Talinguru Nyakunytjaku heet. Je hebt hier een mooi uitzicht op Uluru vooral tijdens de zonsopkomst maar die was al om 5.00 uur en zo vroeg ben ik er ook niet 😊.

Er zijn hier 2 wandelingen die in elkaar over gaan, eentje die focust op de Anungu vrouwen, de andere op de mannen. Het meeste heb ik gisteren al gehoord van de ranger maar het is een fijne wandeling om te doen.

Daarna ga ik terug naar de Uluru rots en wandel ik de Kuniya walk naar de Mutitjulu Waterhole. De oorspronkelijke bewoners waren uiteraard altijd op zoek naar water en hier is altijd wel water te vinden. Als dit niet meer het geval was, dan was dat een teken om weer verder te trekken, De Anungu trokken zo’n 500 km per jaar rond.

Behalve de waterpoel is hier ook veel rockart te vinden. Inmiddels herken ik al wat, de concentrische cirkels betekenen waterpoelen. Ook zie ik verschillende bladeren van planten en iets wat op een rookworst lijkt, is een zittende vrouw.

Na het bezoek aan de waterpoel loop ik nog een stukje van de base walk. Je kan helemaal om de rots heen lopen, dat is zo’n 10 km maar in deze hitte kies ik daar niet voor. Uiteraard kan je ook gedeeltes lopen. Dit deel heeft ook een stuk dat je niet mag fotograferen, maar dit is wel één van de meest gevarieerde stukken van de rots.

Dan is het tijd om afscheid te nemen van Uluru. Dit stond zeker op m’n bucketlist om een keer te bezoeken en ik ben blij dat ik dit er vanaf kan strepen!

Volgende bestemming is Kings Creek, dat is ongeveer 2,5 uur rijden. Er gebeurt weinig hier op de weg en als je in de outback een tegenligger tegenkomt dan is het beleefd om die even te groeten. Dat is wel grappig want op wandelpaden doen Australiërs dat bijna niet, terwijl we in Nederland wel vaak even gedag tegen de ander zeggen.

Ik stop even in Curtin Springs. Onderweg kom je van die kleine nederzettingen tegen waar je kunt tanken en iets te eten kunt krijgen. Dit is vaak in combinatie met een ‘cattle station’ en de ‘cattle’ hier in de regio zijn naast vee ook vaak dromedarissen. In 1956 is Curtin Springs gesticht en in het eerste jaar kwamen hier maar zes mensen langs. Nu wel 30 tot 40 toeristenbussen per dag.

Het laatste stuk naar Kings Creek moet ik overmorgen ook terug rijden om naar Alice Springs te gaan, dat is niet anders hier waar de asfaltwegen niet veel zijn.  Ook dit is een cattle station met een camping erbij waar ik een bush tent heb geboekt. Gelukkig wel met airco want het is weer 40 graden vandaag.

Ik loop nog een rondje over de camping en zie ineens een spoor van een hagedis die de ranger ook aan ons heeft aangewezen. Het lijkt op een slang maar het is toch echt een hagedis. Leuk om die ook zelf te ontdekken!

Morgen ga ik de omgeving verkennen!

Dag 35 Uluru

Ik sta op tijd op vanochtend want het is best warm hier in Central Australia  Het wordt vandaag 38 graden dus ik probeer vroeg op pad te gaan zodat ik vanmiddag in de airco kan doorbrengen! Om 8.00 uur begint een rangerwalk in Uluru. Dat lijkt me een mooie start van de dag. De ranger is van Aborginal afkomst en heeft vele verhalen over de omgeving maar ook over de moeizame relatie met de ‘White men’.

Hij legt o.a. uit dat ze niet behoren tot een bepaalde stam, maar dat je behoort tot een bepaalde taal. Er waren ooit zo’n 500 van die taalgroepen! In dit gebied leven de Anangu. Inmiddels is er ook een geschreven taal maar dat is pas van de laatste 30 jaar, één van de problemen die er zijn met de regering is dan ook dat niets ‘vast ligt’. Alles ging in over op de volgende generatie in de vorm van dans, zang, verhalen en tekeningen. We komen ook langs een deel waar de rotstekeningen te zien zijn. Dit was een plek waar de jongste mannen hun opleiding kregen van de ouderen. Wat ze tijdens het jagen tegen kwamen, werd getekend om zo door te kunnen geven wat ze gezien hadden en wat er in de omgeving leeft.

De mannen en vrouwen krijgen een gescheiden opvoeding en eigenlijk mag je als vrouw niet in het mannendeel komen en omgekeerd ook niet. Als het aan de gids ligt, zou dit ook voor ons moeten gelden maar omdat dit een nationaal park is, moeten er concessies gedaan worden en dit is één van. Het leek mij niet dat hij het ermee eens was… Overigens mocht het vrouwendeel niet gefotografeerd worden.

Zoals bij zo vele inheemse bevolking bestond het leven uit jagen (mannen) en verzamelen (vrouwen). ’s Avonds kwamen ze bijeen in de ‘keuken’ en werd al het verkregen eten klaargemaakt.

De gids vertelt een aantal verhalen van het Mala-volk (dat hier leefde) maar omdat we niet tot de Aboriginals behoren, krijgen we niet alles te horen. Hij weet zelf ook niet alles want hij behoort niet tot dit volk, dus hij krijgt ook niet alles te horen. Hij legt uit de verhalen net als een boek zijn, je moet geduld hebben en elk jaar naar de ceremonies gaan om weer het volgende hoofdstuk te kunnen horen. De ceremonies duren vaak weken maar de rangers krijgen maar één dag per jaar vrij om zo'n ceremonie bij te wonen (je krijgt zo wel het idee waarom de relatie moeizaam is).

In 1985 hebben de Anungu dit land terug gekregen maar met de voorwaarde dat het voor 99 jaar geleased zou worden aan Parks Australia. Ze hebben dus beiden zeggenschap over het land. Of zoals de gids het duidde met z’n voet dat de grond van Anungu is en de paaltjes die er op geplaatst worden zijn van Parks Australia.

Na zo’n 2 uur laat hij ons alleen terug lopen naar de parkeerplaats en ik heb het gevoel dat Australië nog ver is van een goede oplossing met de inheemse bevolking. Er zit in ieder geval een hoop oud zeer (erg begrijpelijk uiteraard) en ook de ‘nee’ stem van het referendum een paar weken geleden helpt daar niet bij. Ik vind dat je hier respect moet tonen voor diegene van wie het land is. Dus niet meer de rots beklimmen, geen foto’s maken waar dat niet mag en je inlezen wat dit stuk land betekent voor de inheemse bevolking.

Inmiddels is best warm al geworden dus ik ga lekker in de airco in de auto een stukje rijden naar een ander deel van dit park: Kata Tjuta. Dat betekent ‘many heads’. Er zijn 36 van deze ‘hoofden’. De westerse naam is The Olga’s genoemd naar de hoogte rots. Ik stop bij een uitzichtpunt maar ik moet nog wel een stukje lopen in de hitte en vooral in de vliegen. Deze omgeving staat bekend om z’n vele vliegen maar rondom Uluru valt het nog mee, maar hier zijn ze al in groten getale. Pff wat irritant.

Ik ga nog een andere wandeling maken bij de Walpa Gorge. Om de vliegen enigszins tegen te gaan, doe ik dit keer wel m’n vliegennet op, ja ik was voorbereid hierop en ziet eigenlijk iedereen in dit deel ermee lopen. Dan valt het wel mee, het kijkt alleen een beetje raar door zo’n net heen.

Na de Walpa Gorge rijd ik terug naar Yulara, doe wat boodschappen en ga dan lekker een boek lezen in de airco want inmiddels is het bijna 40 graden. Morgen ga ik nog een laatste stukje van Uluru verkennen in de ochtend als het wat koeler is en dan rijd ik naar Kings Creek. Daar is geen wifi of telefoonontvangst dus de volgende blogs zullen waarschijnlijk vanuit Alice Springs komen!