Dag 25 Phillip Island

Vandaag blijf ik nog een dagje op Phillip Island, genoemd naar de eerste gouverneur van New South Wales, alhoewel het in Victoria ligt. Normaal leven hier zo’n 14.000 mensen maar ’s zomers kan dit wel 40.000 bedragen. Elke jaar bezoeken rond de 3,5 miljoen toeristen dit eiland. En vandaag ben ik er daar eentje van. Gisteren heb ik al een aantal zaken bezocht omdat het vanmiddag slecht weer wordt. Phillip Island staat bekend als één van de beste plekken om te surfen, dit is al te zien bij mijn accommodatie in de straat, hier staat The Big Wave.

Dan stap ik de auto in en rijd richting het einde van het eiland en onderweg stop ik een aantal keer. De eerste keer bij de Forrest Caves. Dit zijn zeegrotten gevormd door de erosie van de kliffen. Helaas is het net te weinig eb om erin te kunnen maar het uitzicht is nog steeds schitterend.

Een stukje verder ligt het Phillip Island Circuit, bekend van o.a. Moto GP races.

Daarna rijd ik naar het ‘einde’ van de weg hier op Phillip Island: The Nobbies. Hier is een boardwalk aangelegd waarbij je langs het water kunt lopen en kan genieten van het uitzicht en de vele zilvermeeuwen die hier hun plekje hebben gecreeerd. Ze azen vooral op je eten, dat deden ze ook gisteren tijdens de Penguin Parade tot hilariteit van de overige aanwezigen.

In het water ligt een eiland waar een pelsrobbenkolonie ligt. Nog net te zien met de verrekijker en fototoestel. Dit is de grootste kolonie van Australië.

Ook scharrelen hier de hoendergansen. Dit schijnen één van de zeldzaamste ganzen ter wereld te zijn maar hier zijn ze overal. Langs de kant van de weg, maar ook in de weilanden.

Vlakbij The Nobbies ligt een uitzichtpunt waar de tribunes en het strand van de Penguin Parade te zien zijn. 's Avonds wordt dit uitzichtpunt afgesloten, zodat je hier niet gratis kan gaan staan.

Na The Nobbies rijd via Cowes naar Rhyll. Dan heb ik het belangrijkste wel gezien op Phillip Island. Dat is net op tijd want ineens slaat het weer om en gaat het regenen. Ik neem de brug (650 m) terug naar San Remo want daar ligt mijn motel voor de nacht.

Dag 24 Toora - Phillip Island

De zon schijnt  alweer lekker als ik opsta, dus dit belooft een mooie dag te worden. Alles weer in de auto en dan ga ik eerst in dit plaatsje Toora (waar ik geslapen heb) naar de plaatselijke watervallen. Deze heten de Agnes Falls, genoemd naar de dochter van een gouverneur. De watervallen voorzien de hele omgeving van Toora van drinkwater dus een belangrijke bron.

Hierna ga ik op weg naar het einddoel van vandaag: Phillip Island. Wel met wat stops onderweg en de eerste zijn langs de kust op weg naar Wonthaggi.

Wonthaggi is in de regio bekend vanwege zijn (inmiddels gesloten) steenkolenmijn. Dit is nu een toeristische attractie geworden dus ik ga even een kijkje nemen. Het was ooit de grootste mijn in Australië en verkocht zijn steenkool vooral aan de spoorwegen van Victoria. Hierdoor hoefden ze dit niet in te kopen in een andere staat. Een kleine 60 jaar is hier gemijnd en in 1968 is dit gestopt. Dit kwam o.a. doordat steenkool niet meer nodig was voor de treinen.

Normaal gesproken kan je hier een rondleiding krijgen door de mijnen maar die zijn tijdelijk niet mogelijk. Wel kan je (gratis) over het terrein lopen en dat is best interessant. Zo ligt er voor bijna 5000 km aan tunnels onder de grond. Verspreid over het terrein staan allerlei huisjes die (indirect) met het mijnen te maken. Zo is er een postkantoor, fietsenstalling, paardenstal, kanariekooien, autogarage, managershuis etc.

Ook staat een gebouw waar de batterijen voor de lampen werden uitgegeven. Die lampen waren wel een ding, in het begin van het mijnen was dit een open vlam en in combinatie met methaangas kon dit voor ontploffingen zorgen. Er zijn dan ook de nodige ongelukken gebeurd in die 60 jaar.

Er hangen ook allemaal plaatjes met nummertjes. Iedereen moest zo’n plaatje meenemen in de mijn. Als deze na de shift niet teruggehangen was, wisten ze dat ze naar je op zoek moesten gaan.

  

Na deze interessante stop, ga ik naar de plaatselijk Woolworths om nog wat boodschappen in te slaan. Inmiddels leeft Wonthaggi niet meer van de steenkoolmijn maar is het nog steeds een leuk stadje om te bezoeken.

Dan is het tijd om naar Phillip Island te rijden. Bij San Remo (inderdaad genoemd naar die in Italië) neem ik de brug naar het eiland.

Morgen is het weer een stuk slechter dan vandaag dus ik ga nog wat bezienswaardigheden bezoeken die ik eigenlijk voor morgen had gepland. Ik begin op Cape Woolamai waar ik naar de Pinnacles loop. Het eerste deel gaat over het strand en na een paar 100 meter is er een trap omhoog en loop je het tweede deel over de klif.

Het loopt dan inmiddels tegen het einde van de dag maar ik heb nog één attractie gepland staan: pinguïns. Phillip Island heeft een grote kolonie aan dwergpinguïns, dit is de kleinste soort ter wereld. Iedere avond komt een deel van deze kolonie terug aan land van soms weken in het water op zoek naar eten. Omdat ze zo klein zijn, doen ze alles in groepen. Zo zwemmen ze samen in zgn. rafts, hierdoor lijken ze groter dan dat ze daadwerkelijk zijn. Als het donker is, is het voor hun veilig om aan land te komen. Ze wachten dus tot de zon onder is en gaan dan met een groepje het strand over op zoek naar hun slaapplaats. Sommigen moeten dan nog 2 kilometer over het land lopen.

Op het strand staan een aantal tribunes waar je de pinguïns kan zien aankomen. Het is gelukkig droog maar wel heeeeel koud. Na 2 uur daar zitten ben ik enigszins verkleumd. Maar het is wel superleuk om die kleine pinguïns het strand op te zien waggelen. Daarna loop ik over de boardwalk terug naar het bezoekerscentrum en dan kan je van dichtbij bekijken. De foto’s die hier staan zijn van de Penguin Parade zelf want er mochten geen foto’s gemaakt worden.

Zo eindigt een lange, maar gevarieerde dag en ben ik officieel over de helft van mijn vakantie heen. Dat gaat ineens snel!

 

Dag 23 Wilsons Promontory

Vandaag staat een National Park op het programma: Wilsons Promontory. En omdat ze hier alles afkorten, heet dit park hier Wilsons Prom of The Prom. Zo staat het zelfs op verkeersborden. Het is nog wel een stukje rijden vanaf Toora, maar hotels zijn best schaars hier in de omgeving. Na een half uurtje ben ik bij de ingang en stop dan bij de Wildlife Walk. Lekkere wandeling om de benen te strekken maar nu nog weinig ‘wildlife’. Dat zal vanmiddag wel anders zijn (kleine cliffhanger).

Daarna stop ik bij een uitzichtpunt over Norman’s Beach en rijd vervolgens door naar Tidal River. Het eindpunt van dit park met de auto. Je kan hier kamperen maar ook beginnen hier de meerdagelijkse wandelingen naar o.a. het zuidelijkste punt van het vasteland van Australië.

Wilsons Prom is een echt wandelpark dus ik trek m’n wandelschoenen aan en ga op pad. Ik steek de Tidal River over en ga dan langzaam omhoog met eerst uitzicht op Norman Beach links en later Squeaky Beach aan de rechterkant. Het eerste eindpunt is Pillar Point.

Volgende bestemming is Squeaky Beach dat een hoog geluid maakt door het bepaalde soort zand dat hier ligt. Dit gebeurt vooral op droog zand en dat is vandaag helaas niet. Niet zo squeaky dus maar wel een mooie stop voor een lunch.

Ik loop weer terug naar boven en ga dan richting Tidal River, niet helemaal terug want ik sla linksaf richting de Tidal Overlook Trail. Best nog een pittig stuk terug naar de parkeerplaats. Wel met mooie uitzichten naar beide kanten en over de Tidal River. Ook kom ik hier nog langs zgn. grasbomen.

Als ik weer bij de Tidal River ben, neem ik de enige weg terug met de auto. Dan ineens zie ik een ‘kangoeroe’ langs de kant van de weg. Zou dit mijn kans voor een foto zijn? Even kijken waar ik kan keren en gelukkig zit ‘ie er nog. Het is geen kangoeroe maar een wallaby, een kleinere soort. Hij blijft rustig eten en rond kijken terwijl ik wat foto’s maak.

Voordat ik het park verlaat, maak ik een tweede stop bij de Wildlife Walk. Ik hoop zo aan het eind van de dag meer geluk te hebben. Er liggen hier genoeg uitwerpselen dus ze zullen er wel zijn? Ik kom wat andere mensen tegen en die wijzen me op een groep kangoeroes een stukje verder op. Altijd fijn die hulp! Als ik daar heen loop, kom ik eerst een emoe tegen. Uiteraard krijgt die ook een kleine fotoshoot. In de verte zie ik de kangoeroes verder huppen, dus ik pak m’n verrekijker om te zien waar ze gebleven zijn. Het zijn twee grotere en één kleintje. Superleuk om zo even te blijven kijken.

Ik loop na een tijdje terug naar de auto en spot dan nog een kangoeroe. Zo zijn ze ineens overal! Op het veldje voor de auto’s is een kudde emoes aan het grazen. Helemaal op hun gemak. Een mooi einde van een mooie dag in een mooi park!