Dag 26 Phillip Island - Torquay

Het weer was vannacht vreselijk, heel veel regen en wind. Echt bizar hoe het weer ineens zo om kan slaan. Vanochtend regent het ook nog een beetje maar de verwachting is dat het de komende week droog blijft. Behalve de harde wind heb ik tot nu toe geluk met het weer hier.

Alles ligt weer in de auto en ik ga op weg naar Torquay (‘torkie’). Om daar te komen moet ik wel Melbourne doorkruisen. Zondag kom ik hier weer terug als ik m’n auto ga inleveren. Daarna ben ik nog een paar dagen in Melbourne. Onderweg krijg ik alvast een voorproefje.

Op weg naar Torquay stop ik in Werribee Park. Dat ligt ten westen van Melbourne. Het is een onwijs groot park met allerlei bezienswaardigheden maar ik ga naar het grote landhuis. De Chirnside broers hebben dit huis gebouwd in 1877 toen hun bedrijf in schapen en wol op hun hoogtepunt was. Het waren Schotten die rond 1840 naar Australië geëmigreerd zijn om geld te verdienen. En dat is wel gelukt!

Ze hebben hier maar een paar jaar gewoond totdat ze overleden zijn rond 1890. Eén van hun was getrouwd en zij heeft hier nog gewoond tot 1908. Het is toen in de familie gebleven tot 1922 toen de zonen het verkochten aan de bisschoppen van Australië die er een seminarie van gemaakt hebben. Dat is het gebleven tot 1973 waarna Victoria State het gekocht heeft. Het is toen gerestaureerd naar de tijd van de Chirnside broers en uiteindelijk geopend voor het publiek.

Een hele geschiedenis dus! Je kan vrij rond lopen door het huis, de kamers zijn zoveel mogelijk juist ingericht. Ook is er een deel besteed aan de semanarietijd. Veel te zien en vooral erg Europees, maar ik kan me voorstellen dat het rijkdom uitstraalde in die tijd.

Ik loop nog een rondje over het terrein. Ineens kom ik giraffen tegen, huh hoe kan dat nou? Er blijkt ook een dierentuin in dit park te zijn en blijkbaar heb ik hier uitzicht op de giraffen. Hoogtepunt is wel de rozentuin. Wow wat staat er veel in bloei!

Na dit bezoek aan Werribee rijd ik een stukje verder naar het volgende stadje: Geelong. Hier staat één van de oudste en langste geopende koloniale gevangenissen van Australië. Australië is ooit begonnen als kolonie om gevangenen heen te sturen. De gevangenen zijn nooit naar Victoria gestuurd. De gevangenissen die hier staan hebben alleen gevangenen gezeten die hier overtredingen hebben begaan.

De gevangenis is geopend in 1853 en is gesloten in 1991. Alle cellen hebben geen glas voor de ramen en ook geen wc! Dus ook in 1991 moest de behoefte gedaan worden in een emmer die je ’s ochtends moest legen.

Het is hier zo gelaten zoals het in 1991 achter gelaten is. Uiteraard zijn er wat museumzaken aan toegevoegd, vooral veel verhalen over de bekende gevangenen en geexecuteerden. Een gevangenis heet hier een gaol, wat (oud)engels is voor jail. Overigens spreek je het ook uit als ‘djeel’. Alleen de spelling is gewijzigd.

Daarna rijd ik naar Torquay waar ik weer een nachtje in een stacaravan heb geboekt. Het was een cultureel dagje vandaag. Morgen weer de natuur in want dan ga ik een begin maken aan de Great Ocean Road!

Dag 25 Phillip Island

Vandaag blijf ik nog een dagje op Phillip Island, genoemd naar de eerste gouverneur van New South Wales, alhoewel het in Victoria ligt. Normaal leven hier zo’n 14.000 mensen maar ’s zomers kan dit wel 40.000 bedragen. Elke jaar bezoeken rond de 3,5 miljoen toeristen dit eiland. En vandaag ben ik er daar eentje van. Gisteren heb ik al een aantal zaken bezocht omdat het vanmiddag slecht weer wordt. Phillip Island staat bekend als één van de beste plekken om te surfen, dit is al te zien bij mijn accommodatie in de straat, hier staat The Big Wave.

Dan stap ik de auto in en rijd richting het einde van het eiland en onderweg stop ik een aantal keer. De eerste keer bij de Forrest Caves. Dit zijn zeegrotten gevormd door de erosie van de kliffen. Helaas is het net te weinig eb om erin te kunnen maar het uitzicht is nog steeds schitterend.

Een stukje verder ligt het Phillip Island Circuit, bekend van o.a. Moto GP races.

Daarna rijd ik naar het ‘einde’ van de weg hier op Phillip Island: The Nobbies. Hier is een boardwalk aangelegd waarbij je langs het water kunt lopen en kan genieten van het uitzicht en de vele zilvermeeuwen die hier hun plekje hebben gecreeerd. Ze azen vooral op je eten, dat deden ze ook gisteren tijdens de Penguin Parade tot hilariteit van de overige aanwezigen.

In het water ligt een eiland waar een pelsrobbenkolonie ligt. Nog net te zien met de verrekijker en fototoestel. Dit is de grootste kolonie van Australië.

Ook scharrelen hier de hoendergansen. Dit schijnen één van de zeldzaamste ganzen ter wereld te zijn maar hier zijn ze overal. Langs de kant van de weg, maar ook in de weilanden.

Vlakbij The Nobbies ligt een uitzichtpunt waar de tribunes en het strand van de Penguin Parade te zien zijn. 's Avonds wordt dit uitzichtpunt afgesloten, zodat je hier niet gratis kan gaan staan.

Na The Nobbies rijd via Cowes naar Rhyll. Dan heb ik het belangrijkste wel gezien op Phillip Island. Dat is net op tijd want ineens slaat het weer om en gaat het regenen. Ik neem de brug (650 m) terug naar San Remo want daar ligt mijn motel voor de nacht.

Dag 24 Toora - Phillip Island

De zon schijnt  alweer lekker als ik opsta, dus dit belooft een mooie dag te worden. Alles weer in de auto en dan ga ik eerst in dit plaatsje Toora (waar ik geslapen heb) naar de plaatselijke watervallen. Deze heten de Agnes Falls, genoemd naar de dochter van een gouverneur. De watervallen voorzien de hele omgeving van Toora van drinkwater dus een belangrijke bron.

Hierna ga ik op weg naar het einddoel van vandaag: Phillip Island. Wel met wat stops onderweg en de eerste zijn langs de kust op weg naar Wonthaggi.

Wonthaggi is in de regio bekend vanwege zijn (inmiddels gesloten) steenkolenmijn. Dit is nu een toeristische attractie geworden dus ik ga even een kijkje nemen. Het was ooit de grootste mijn in Australië en verkocht zijn steenkool vooral aan de spoorwegen van Victoria. Hierdoor hoefden ze dit niet in te kopen in een andere staat. Een kleine 60 jaar is hier gemijnd en in 1968 is dit gestopt. Dit kwam o.a. doordat steenkool niet meer nodig was voor de treinen.

Normaal gesproken kan je hier een rondleiding krijgen door de mijnen maar die zijn tijdelijk niet mogelijk. Wel kan je (gratis) over het terrein lopen en dat is best interessant. Zo ligt er voor bijna 5000 km aan tunnels onder de grond. Verspreid over het terrein staan allerlei huisjes die (indirect) met het mijnen te maken. Zo is er een postkantoor, fietsenstalling, paardenstal, kanariekooien, autogarage, managershuis etc.

Ook staat een gebouw waar de batterijen voor de lampen werden uitgegeven. Die lampen waren wel een ding, in het begin van het mijnen was dit een open vlam en in combinatie met methaangas kon dit voor ontploffingen zorgen. Er zijn dan ook de nodige ongelukken gebeurd in die 60 jaar.

Er hangen ook allemaal plaatjes met nummertjes. Iedereen moest zo’n plaatje meenemen in de mijn. Als deze na de shift niet teruggehangen was, wisten ze dat ze naar je op zoek moesten gaan.

  

Na deze interessante stop, ga ik naar de plaatselijk Woolworths om nog wat boodschappen in te slaan. Inmiddels leeft Wonthaggi niet meer van de steenkoolmijn maar is het nog steeds een leuk stadje om te bezoeken.

Dan is het tijd om naar Phillip Island te rijden. Bij San Remo (inderdaad genoemd naar die in Italië) neem ik de brug naar het eiland.

Morgen is het weer een stuk slechter dan vandaag dus ik ga nog wat bezienswaardigheden bezoeken die ik eigenlijk voor morgen had gepland. Ik begin op Cape Woolamai waar ik naar de Pinnacles loop. Het eerste deel gaat over het strand en na een paar 100 meter is er een trap omhoog en loop je het tweede deel over de klif.

Het loopt dan inmiddels tegen het einde van de dag maar ik heb nog één attractie gepland staan: pinguïns. Phillip Island heeft een grote kolonie aan dwergpinguïns, dit is de kleinste soort ter wereld. Iedere avond komt een deel van deze kolonie terug aan land van soms weken in het water op zoek naar eten. Omdat ze zo klein zijn, doen ze alles in groepen. Zo zwemmen ze samen in zgn. rafts, hierdoor lijken ze groter dan dat ze daadwerkelijk zijn. Als het donker is, is het voor hun veilig om aan land te komen. Ze wachten dus tot de zon onder is en gaan dan met een groepje het strand over op zoek naar hun slaapplaats. Sommigen moeten dan nog 2 kilometer over het land lopen.

Op het strand staan een aantal tribunes waar je de pinguïns kan zien aankomen. Het is gelukkig droog maar wel heeeeel koud. Na 2 uur daar zitten ben ik enigszins verkleumd. Maar het is wel superleuk om die kleine pinguïns het strand op te zien waggelen. Daarna loop ik over de boardwalk terug naar het bezoekerscentrum en dan kan je van dichtbij bekijken. De foto’s die hier staan zijn van de Penguin Parade zelf want er mochten geen foto’s gemaakt worden.

Zo eindigt een lange, maar gevarieerde dag en ben ik officieel over de helft van mijn vakantie heen. Dat gaat ineens snel!